به نام خدا
دست و پايم مي لرزد. تاب روضه ندارم. ماشين را انتهاي بالاترين خيابان پارک مي کنم تا قدري پياده روي کنم.
از دور پرچم هاي سبز و سرخ را مي بينم که در انعکاس نورافکن ها به خود مي پيچند. دلم شور مي زند. قدم هايم را بلندتر برمي دارم.
حالا صداي مداح واضح تر شنيده مي شود: «اَللّهُمّ اغفِرلي کُلَّ ذَنبٍ اَذنَبتُه ...»
عطر اسپند که خوب بر جانم نشست بي اختيار مي ايستم: «اَللّهُمَّ اِنّى وَقَفْتُ عَلى بابٍ مِنْ اَبْوابِ بُيُوتِ نَبِيِّكَ، صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ الِهِ، وَقَدْ مَنَعْتَ النَّاسَ اَنْ يَدْخُلوُا اِلاَّ بِاِذْنِهِ...»
قدم بعد همه دل شده ام. ميان رود روان زائران آرام آرام پيش مي روم؛ قطره قطره مي بارم.
چشمم بر ضريح و دستم بر سينه مي نشيند: «اَلسَّلامُ عَلَيکَ يا اَبا عَبدِالله اَلسَّلامُ عَلَيکَ يَابنَ رَسولِ الله...»
خود را به دست امواج مي سپارم؛ گرد ضريح مي گردم، بر در و ديوارش بوسه مي زنم، صورت مي سايم: «لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِکَ عَلَيْنا... »
بال مي گيرم، تا انتهاي قبّه پرمي کشم، چرخ مي زنم، چرخ مي زنم: «اِنّي سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم و حَربٌ لِمَن حارَبَکُم...»
روضه تمام مي شود. پيشاني ام بر خاک فرود مي آيد: «اَلحَمدُلله عَلي عَظيمِ رَزيَّتي...»
آهسته و روان از در خارج مي شوم. آسمان بالاي سرم بي صدا مي بارد. اشک هايش را در آغوش چادرم جا مي دهم و با هم به سمت ماشين مي رويم؛ سبک، آرام، تازه...

برچسب: روضه,روضه خوانی,روضه کافی,روضه افغانی,روضه ترکی,روضه کافی mp3,روضه مبارکه,روضه محرم,روضه سوزناک,
نویسنده: نیما اکبری