بيچاره دلم

در به در به دنبال تو مي گردد؛

دلم را مي گويم!

خيلي وقت است بار و بنديلش را بسته و به هواي تصويري دور، خانه بر دوش مي کشد.

اين سر دنيا، بي اراده پنجره را باز مي کنم؛ بي جهت آسمان را مي گردم، وقتي در زمين پيدايت نمي کنم.

جاي تصوير دل نواز تو، ساختمان هاي سر به فلک کشيده مهمان ناخوانده نگاهم مي شوند.

پنجره را مي بندم.

تو کجا و من کجا؟

بي چاره دلم...