خرید بک لینک

به نام خدا


سلام؛


مي گن وقتي چيزي از خدا مي خواي، دعا کن اول ظرفيتشو بهت بده.
اما من فکر مي کنم خدا چيزي خارج از ظرف وجودي ما و بيش از اون بهمون نمي ده چون محال به نظر مياد. ما بايد قابليت دريافت داشته باشيم ديگه.
پس اينکه گاهي مي بيني کسي ظرفيت موقعيت يا داشته هاشو نشون نمي ده، به اين علت نيست که عطاي پروردگار بيشتر از ظرف وجوديش بوده، بلکه ما درواقع "بي ظرفيت بازي" درمياريم!
يعني خدا چيزي به ما عطا کرده که بايد شکرگزار و قدردانش باشيم اما بي جنبه بازي درمياريم و رفتار عجيب و غريبي نشون مي ديم.
پس بي ظرفيت نبوديم، اما علاقه داريم بي ظرفيت بازي درآريم.
...............
اصلا چالش چيز جذابيه:
اگر بنا باشه خدا بر اساس ظرفيت ما بهمون ببخشه، آيا اين اسمش لطف و کرمه؟ آيا من اگر ظرفيت دريافت چيزي رو داشته باشم، مستحق دريافت اون نيستم و حق من نيست که اونو داشته باشم؟
مثال: من يه کاري انجام داده ام و بابت اون از  کارفرمام پولي گرفته ام. آيا اين پول، دستمزد و حق منه يا لطف کارفرما؟؟
پس اگر من ظرفيتي دارم، حق منه که مطابق اون نعمتي دريافت کنم: علت و معلول.
پس نقش خدا چيه؟
آيا خدا کريم و جواد نيست؟ و آيا در شان کريم و جواد نيست که بدون چشم داشت ببخشه و بدون توقع و حتي پيش از درخواست کسي، بهش عنايت کنه؟
پس آيا سزا نيست که به ظرف طرف نگاه نکنه و عنايت کنه؟ يا اصلا نعمت رو با ظرفش ببخشه؟
انديشناکمندانه!

برچسب: نویسنده: نیما اکبری تاريخ: پنجشنبه 9 آذر 1402 ساعت: 19:24

صفحه بندی