خرید بک لینک

به نام خدا


 


پس از سال هاي متمادي امروز سيبي گاز زدم!


مگر حتما بايد «پس از سال هاي متمادي» اتفاق خارق العاده اي بيافتد؟!


از مدرسه که برمي گشتم يادم افتاد سيبم را نخورده ام. گرسنه و تشنه بودم. پيش خودمان بماند مانده بودم چطور سيبم را بخورم. انگار نمي شود سيب را بدون تشريفات (پوست گرفتن و قاچ کردن) خورد. داشتم منصرف مي شدم که يکهو يادم افتاد دندان دارم. خوشحال و خندان سيبم را درآوردم و گاز بزرگي زدم.


به ياد آن روزها که خسته و کوفته از دانشگاه برمي گشتم و در صف ترانوا يک سيب سرخ بزرگ در مي آوردم و بدون توجه به ملت بيکار، گاز مي زدم و تا ته مي خوردم.


چه عطري دارد سيب وقتي مدتي بيرون يخچال بماند و آن کرختي ها و سرمازدگي ها را از تن بزدايد. چه مزه اي دارد گاز زدن به سيب. مدت ها بود طعمش را از ياد برده بودم.


گفتم «گاهي دلم يک طوري مي شود، انگار چيزي گم کرده ام»؛ نگو چه بسيار چيزها که گم کرده ام و هيچ هم به يادشان نيستم.


يک گاز زدن ساده به يک سيب سرخ معمولي مرا برد به حال و هواي روزهايي که همه هم و غمم گرافيک بود. شب و روزم و سراسر ديوارهاي خانه کوچکم را گرافيک در برگرفته بود. همه ي عشقم بود. با مهر و انگيزه بسياري مي رفتم و مي آمدم. مشکل زبان و ارتباط با هم کلاسي ها و اساتيدي که رسما هيچ از من نمي فهميدند، از انگيزه و اشتياقم کم نمي کرد. مي رفتم و مي آمدم. يادش به خير. روزهايي که تا ساعت 4 دانشگاه بودم، به محض پياده شدن از ترانوا مي دويدم تا خانه که نمازم قضا نشود. راه کمي نبود، نفس زنان مي رسيدم و با همان لباس، نماز مي خواندم. قشنگ بيخ قضا شدن! نمي کردم در گوشه اي از دانشگاه بخوانم بلکه خلقي را به راه راست رهنمون گردم!


يک سيب گاز زدن مرا برد به روزهايي که رسما سرخوش بودم. کتابخانه کوچکي داشتم و ميزي و لب تاپي. چند قاب عکس از کارهاي خودم که روي ديوار مقابل ميز به ديوار زده بودم. و دوچرخه اي که مرا تا لحظات خلوت پارک هاي جنگلي همراهي مي کرد. مي رفتيم و مي رفتيم تا درست وسط جنگل، جايي که جز صداي پرندگان و هياهوي باد پاييزي ميان شاخه هاي انبوه و دست نخورده درختان، صدايي نمي آمد.


بني بشري رد نمي شد! آنقدر بکر بود که شاخه ها و ريشه ها در هم تنيده بودند و گاهي به سختي مسيري براي عبور پيدا مي شد. کنده ي ميان سالي آن ميان انتظارم را مي کشيد که پيشتر کشفش کرده بودم. مي نشستم و بساط کوله پشتي را رويش ولو مي کردم. خوب پهن بود؛ هم ميزم بود و هم صندلي. چهارزانو مي نشستم و طرح مي زدم. اسکيس هاي تند از گل و بوته. از فضا الهام مي گرفتم. از پيچ و خم شاخه ها و شکل برگ ها. از فرم ريشه هاي بيرون زده درختان و بافت پوستشان. اسليمي مي ساختم. بعد کتاب مي خواندم. دو ساعتي را در خلوت خودم قوطه ور بودم. هيچ مزاحمي نداشتم. خودم بودم و همه ي دل خوشي هايم يک جا.


خورشيد از آن بالا مستقيم مي تابيد و سرماي پاييز را کم مي کرد. سيبي گاز مي زدم و مويرگ هاي وجودم سرشار مي شد از آرامش و خوشبختي. بي اندازه خوشبخت بودم. همه آن چه مي خواستم داشتم و چيزي بيشتر نمي خواستم.


آدم چقدر عوض مي شود. انگار هر دوره از زندگي، يک کس ديگري هستي. بگذريم.


يک سيب گاز زدن، آدم را به کجاها که نمي برد!


يادش به خير...


 



http://up.mahpic.ir/image/2014/11/17/MahPic_ir_Fruit_HD_Photos%20(8).jpg

برچسب: نویسنده: نیما اکبری تاريخ: شنبه 21 اسفند 1395 ساعت: 3:03

صفحه بندی