گمشده اي به نام تقوا

به نام خدا

سلام؛

ازدواج با فانتزي هاي خيالي ما از زمين تا آسمان فرق دارد. بياييد لااقل براي لحظاتي راه وهم را ببنديم و چشم دل باز کنيم؛ نه دختر آن گنج گران بهايي است که پسر بايد برايش خودکشي کند نه پسر گوهر نايابي است که دختر بايد به دنبالش بدود. اين دو تنها زماني که کنار هم قرار مي گيرند به ثروتي بي بديل مي رسند. گنجينه گران بهايي که آرامش نام دارد.

براي رسيدن به چنين ثروتي، لازم است هر تکه، تکه ي مخصوص خود را پيدا کند وگرنه با هم جور نمي شوند و از آرامش خبري نيست.

پيدا کردن تکه ديگر کار سختي نيست. انسان ها مشترکات زيادي با هم دارند که باعث هم زيستي سالم مي شود: دين و عقيده، فرهنگ خانوادگي و اجتماعي، شرايط اقتصادي، علاقمندي ها، خواست ها و نيازها، توانمندي ها و... تمام اينها باعث مي شود ما دوستان زيادي داشته باشيم. زماني که به فرد جديدي مي رسيم در گفتگوهايمان به دنبال چه هستيم؟

- چند سالته؟ بچه کجايي؟ چي مي خوني؟ شغلت چيه؟ و ....

همه ما به دنبال مشترکاتي مي گرديم که ما را به هم نزديک کند. کافي است هم شهري از آب درآييم يا نزديک تر؛ هم محله اي. جانمان براي هم مي رود. همه چيز خوب و خوش است تا وقتي که پاي ازدواج وسط بيايد!

همين که بحث ازدواج مطرح شد، هر کدام از دختر و پسر به جستجوي حقوق خود و وظايف طرف مقابل در زندگي مشترک مي روند؛ بايد چنين و چنان کرد، ما چنين رسومي داريم، اصلا مگر مي شود....

اگر اين بحث ها به زندگي مشترک ختم شود که تازه اول مصيبت است. حرف و حديث و من چنين بودم و تو چنان کردي و الي يوم القيامه هر کدام به دنبال حقوق پا مال شده هم جنسان خود در طول تاريخ، يقه طرف مقابل را مي چسبند و ...

گويا قرار بود جفت و جور شوند و به آرامش برسند. پس چه شد؟!

هر دو به فرض مسلمان، تحصيل کرده، با اصل و نسب... هرچه نگاه مي کنيم مي بينيم هم اين خوب است هم آن. پس چه مي شود که هر دو جلوه شيطاني دارند و خبري از ملکوت و رنگ خدايي نيست؟! جاي چيزي خالي است. چيزي که اتفاقا ديدني است؛ با همين چشم سر. اما توجهي به آن نداريم.

تقوا، گمشده اي است که فقدانش سبب تمام اين جنجال هاست. اگر به جاي پرداختن به صورت، قدري هم - هر کدام از ما- به حقيقت وجود خود بها مي داديم و خود حقيقي و عاليمان را پرورش مي داديم آيا باز هم خبر از اين آمارهاي تکان دهنده طلاق - لااقل در ميان مدعيان مذهب- بود؟!

مصيبت وقتي بزرگ تر به نظر مي رسد که ما تقوا را هم در صورت جستجو مي کنيم نه در دل. البته عقيده قلبي تنها زماني که در اعمال ما ظاهر شوند، حقيقت دارند و موجودند. اما ما به ريش و چادري اکتفا مي کنيم، حتي اگر طرف بدقول باشد، دروغ بگويد، غيبت کند، با نامحرمان خواهر و برادر باشد، بولوف بزند، خودشيفته باشد، دوستان نااهل داشته باشد، عهدشکني کند و...

آن تقواي حقيقي اگر وجود داشته باشد، در صورت انسان هم ظاهر مي شود، به ريش و چادر هم مي رسد اما اين صورتک تو خالي که بسيار مي بينيم مثل چک بي محل مي ماند، تقوايي در حساب پس انداز خود ندارد.

تقوا يعني وجود نازنين حضرت زهرا (س) يعني مقام والاي اميرالمومنين (ع) که لااقل مي توانيم سعي کنيم خود را کمي به ايشان نزديک کنيم.