زهر داوري!

به نام خدا

چه سخت است داوري! همين که مجبوري روي افکار و انديشه هاي يک نفر نمره بگذاري... اصلا مگر مي شود؟!

چه خوب شد قاضي نشدم. به نظرم قاضي ها هر چقدر هم دقيق باشند و راي خود را به عدالت نزديک سازند باز هم ته تهش يک عذاب وجدان دائمي بر دوش خواهند کشيد. عذابي که گريزي از آن نيست. شک در اين که نکند به اندازه سر سوزني، به وزن پر کاهي اشتباه کرده باشم.

چقدر سخت است قضاوت! عجب کاري کردم!!

....................................

پ. ن. 1. امروز بخشي از کارهايي که براي نشريه ارسال شده بود داوري کردم. نمره دادم. به انديشه هاي ملت نمره دادم! به آفرينش، به تفکر، به مني که در هر اثر هويدا بود... واقعا به چه چيزي نمره دادم؟! چه حال بدي دارم! زهرش از کام دلم پاک نمي شود...

پ. ن. 2. خوب است نمي توانم قاضي شوم. خوب است که زن ها نبايد قاضي شوند. هرکس بگويد يک زن مي تواند بدون دخالت احساس، قضاوت کند قطعا يا دروغ مي گويد يا هيچ از زن نمي داند. بعضي از نوشته ها احساساتم را برانگيخت. ممکن نيست بدون دخالت احساس نمره داده باشم.