کودکي

به نام خدا

مي گويند در خانه اي که بچه هست غم جايي ندارد. راست مي گويند؛ چه تصويري غم فرساتر از چهره کودکان؟ چه صدايي روح بخش تر از قهقهه شادمانه آنها؟
نمي دانم در اين دنيا کاري جذاب تر از جست و خيز کردن با بچه ها پيدا مي شود؟ وقتي با آنها کوچک مي شوي فارغ از تمام تکلفات خودساخته. مي دوي، فرياد مي کشي، بالا و پايين مي پري. مي سازي و خراب مي کني. قهر مي کني و از ياد مي بري. مي بخشي و دل مي کني و هر وقت نياز داشتي زار زار گريه مي کني.
صاف و زلال و پاک و روان، مثل رود.