خرید بک لینک

به نام خدا




روزهاي پاياني سال، به انتظار مي گذرند. در تمام لحظه هايش، لابلاي اين همه کاري که روي هم مانده، ميان اين آمد و شدهاي بي پايان، همه جا «انتظاري» هم راهي ام مي کند. انگار چشم به راه آمدن کسي هستم. انگار راست راستي قرار است اتفاقي بيافتد.


دست و دلم به کار نمي رود. نيمي از خانه را تکانده ام، نيم ديگر را نه. چرا بتکانم؟ چقدر هر سال همه چيز را نو کنم؟ اين پاره هاي آهن و چوب و پلاستيک و گچ و سيمان را که نو و کهنه اش فرق ندارد. چقدر پاک کنم؟ بشويم؟ بروبم؟ اين همه خانه تکانديم چه عايدمان شد؟


آشپزخانه بلند و باريکم را متر مي کنم، هي مي روم، مي آيم، دور خود مي چرخم! از پنجره هاي بزرگش آسمان را تماشا مي کنم. زمين را، ماشين ها را که از چپ و راست مي آيند و مي روند، کوچه اي خالي که اين بالاتر در مجاورت بزرگ راه دراز کشيده، پنجره هاي بسته ي چند ساختمان که کمي دورتر دور هم جمعند.


به دنبال کسي مي گردم انگار. دنبال اتفاقي، خبري، دنبال يک چيز جديد...


همه چيز مثل هميشه است. ماشين هايي همه شبيه هم، غالبا سفيد يا سياه، مي آيند و مي روند. هيچ هم اهميت ندارد از کجا مي آيند و به کجا مي روند.


چند پرنده براي لحظاتي در آسمان چرخ مي زنند و ناپديد مي شوند. چه فرقي مي کند کبوترند يا گنجشک يا کلاغ؟


وانتي، خلوت کوچه را به هم مي زند، آهن آلات مي خواهد. بلندگوي کهنه اش، فريادهايش را گوش خراش تر مي کند، مي آيد و مي رود مثل هر روز.


غذا مثل هميشه ساعت يک آماده است... مثل هرروز فاطمه 3:10 مي رسد... مثل تمام عمر، غروب ها دلگيرند و صبح ها کسل کننده...


بهار هم فصلي مانند ديگر فصل هاست. با اين تفاوت اندک که کمي رويايي تر و شاعرانه تر است. به پاييز برنخورد، قدري هم زيباتر.


اين که سال تمام شود يا شروع شود، قراردادي بشري است. در واقع نه چيزي تمام مي شود و نه چيزي آغاز.


ما هم همانيم که بوديم، فقط تکرار مي شويم. گروهي مي ميريم و گروهي متولد مي شويم. انگار همه چيز در دايره اي بي نهايت، به دور خود مي چرخد. سوالاتمان همان سوالات زمان نوح (ع) است و ايراداتمان همان ايرادات بني اسرائيلي. به همان مشغوليم که اجدادمان و از همان نگرانيم که انسان هاي اوليه.


هيچ چيز عوض نمي شود. خبري در کار نيست. سال نو، توهمي بيش نيست. هيچ اتفاقي نمي افتد. ما همه در دايره سرگرداني «خود»، اسير امروز و فردايي هستيم که هي تکرار مي شود. کاش يک نفر بلند شود از اين ميانه. کاش يک نفر ديوارهاي اين دايره را خرد کند، کاش «رها» شويم.


خيلي دلگيرم. دلگيرتر از بهاري که «تو» شکوفه اش نيستي. دلگيرتر از تابستاني که تو ثمره اش نيستي. دلگيرتر از پاييزي که تو را نمي بارد. دلگيرتر از زمستانِ گناه آلودِ نااميدي.


دلگيرم از خودم. از چشمم که تو را نمي بيند. از گوشم که صدايت را نمي شنود. از دلم که حکمت اين گردش و تکرار را نمي فهمد. از عقل سرگردانم. از خودم...


خيلي برايم سخت است همه را مي بينم جز تو. خيلي برايم سخت است صداي همه را مي شنوم جز تو. خيلي برايم سخت است همه جا در محضر تو باشم و اين قدر کور و کر، دور «خود» بچرخم.


خيلي سخت است...




عَزيزٌ عَلَيَّ اَنْ اَرَي الْخَلْقَ وَلا تُري، وَلا اَسْمَعُ لَکَ حَسيساً وَلا نَجْوي


 


 نه صبر به دل مانده، نه در سينه قرارم     بگذار چو آتش ز جگر شعله برآرم


گر زحمتت افتد که نهي پاي به چشمم     بگذار که من چشم به پايت بگذارم

يک لحظه بزن بر رخ من خنده که يک عمر   با ياد لبت خنده کنان اشک ببارم

خجلت کشم از ديده و از گريه ي عمرم      گر پيشتر از آمدنت جان بسپارم

بگذاشته ام بر روي خاک حرمت رو            شايد گنه از چهره بشويي به غبارم

حيف از تو عزيزي که منت يار بخوانم          اما چه کنم جز تو کسي يار ندارم

شامم شده تاريک تر از صبح قيامت           روزم شده بي روي تو همچون شب تارم

اي منتظر منتظران يوسف زهرا                 پاييز شده بي گل روِي تو بهارم

دادند مرا ديده که روي تو ببيبنم                بي ديدن رخسار تو با ديده چه کارم؟

مهرت نتوان کرد برون از دل "ميثم"             گر خصم دو صد بار کشد بر سر دارم
 


 


استاد حاج غلامرضا سازگار



برچسب: نویسنده: نیما اکبری تاريخ: سه شنبه 24 اسفند 1395 ساعت: 12:27

صفحه بندی