ظرف از تو و پيمانه هم از تو...

به نام خدا

آن قدر فقيرم که حتي نمي دانم چه ندارم، چه کم دارم. خبر ندارم چه «هست» که بخواهم.

مثل وحشت زده ي گرسنه اي که همه ي دنيا را يک جا در دست دارد، نمي دانم چه بايد بکنم!

رجب و شعبان را گذرانده ام بي هيچ کلامي، بي هيچ التماسي، بي هيچ تمنايي.

فقط نگاهم به تو بوده و بس. نمي دانستم با اين همه خوشبختي چه بايد کرد.

در آستانه رمضانم و هنوز بهره اي از سفره ي سخاوتت نبرده ام.

معبودا؛

بيا و به قدر فضل و کرم خودت به من ببخش.

ظرف وجودم حقيرتر از آن است که نصيبي از کرم تو بردارم.

بيا و ظرفي که شايسته فضل و عطاي کثير توست به من عطا فرما.

ظرف از تو و پيمانه هم از تو.

اين من و اين جود و کرم تو.

يا اکرم الاکرمين و يا اجودالاجودين.

يا غياث المضطر المستکين...