خرید بک لینک

به نام خدا




باز همنشين انار شده ام. دست که در دستانش مي گذارم، رنگ او را مي گيرم. دستان حنايي ام مرا به ياد مادربزرگ مي اندازد. انارها را با وسواس دانه مي کرد مبادا دانه اي جا بماند. مي گفت يکي از اين دانه ها بهشتي است، بايد همه انار را خورد. بعد پياله پياله ميانمان تقسيم مي کرد. انار را با چاشني گلپر و عطر دستان مادربزرگ مي خورديم به اميد آن يک دانه بهشتي. غافل از اين که روي زانوان بهشت جا خوش کرده ايم.


انار همنشين خوبي است؛ او مي گويد من مي شنوم، من مي گويم او لبخند مي زند... با آن دانه هاي سرخ شيرينش...


 



http://images.persianblog.ir/581066_ZrO9RynS.jpg

برچسب: انار,انارگل,انار سبز,انارستان,انار شعر,انارپرس,آنارشیست,انارک,انار انار مرتضی,اناربیج, نویسنده: نیما اکبری تاريخ: سه شنبه 18 آبان 1395 ساعت: 10:49

صفحه بندی