عند مليک مقتدر

به نام خدا

سلام؛

خدا دوست داره بنده هاشو غرق نعمت ببينه. بهشت رو براي ماها آفريده. دوست داره به هر بهانه اي شده، تهِ سرنوشت تک تکمون بهشت باشه؛ 1 1 1.
منتها لازمه اش اينه که آدم قدر نعمتو بدونه. آدمي که قدر نعمتو ندونه، ظرفيت اونهمه نعمت رو نداره. يعني فکر کن يه ظرفي دستته و کنار اقيانوس بي انتهايي هستي. سايز اون ظرفت هرچقدر باشه، همونقدر مي توني آب برداري. پس ظرفت بايد يه اندازه قابل توجهي داشته باشه که بهره مند شي، وگرنه نعمت که ته نداره.
شکر نعمت، ظرف وجودي آدمو گسترش ميده و آدم ميتونه مدام از نعمتاي بيشتري برخوردار شه.
شکر نعمت يعني بدوني که خداي قادر مطلق، هيچ نيازي به تو نداره و با اين حال، اينهمه هواتو داره.
بدوني که خداي قادر مطلق، مي تونه سر بزنگاه مچتو بگيره و گوشتو بپيچه، ولي همچين چشم پوشي مي کنه انگار اون از تو حيا مي کنه.
بدوني که خداي قادر مطلق، در عين بي نيازي، چنان مشتاق بازگشت توئه که اگر مي فهميدي از شوق جون ميدادي.
بدوني که جز اين خدا، کسي لايق عشق نيست.
  و لازمه ي عشق، بندگي و سرسپردگيه.
  و تا سرسپرده و مطيع نباشي، تا دست از بازيگوشي و تمرد برنداري، عبد نيستي.
و تا عبد نباشي، شکرانه نعمت وجود چنين خدايي رو هرگز به جا نياوردي، پس ناسپاسي.
و جزاي ناسپاسي، نمي تونه بهشت باشه.
چون اون نعمت بي کران و اون خوشبختي بي حد و مرز، تو ظرف تَنگ ناسپاسي، جا نميشه.