به نام خدا
سلام؛
نفس هام به شماره افتاده.
سربالايي خيلي تند شده.
پاهامو به تيغه هاي پراکنده سنگ که از دل کوه بيرون زدن تکيه مي دم،
به خاک چنگ مي زنم تا تعادلم به هم نخوره.
بايد کمي نفس بگيرم...
قدري به مسير پيش رو خيره مي مونم،
قدري برمي گردم به پشت سرم،
به راهي که از سر گذشته نگاه مي کنم.
چه فراز و فرودي،
چه شيب هاي تند و چه گردنه هاي مهيبي،
چه لغزش ها،
چه تنگناها،
چه رنج ها...
چه ها که بر ما نگذشت،
چه ها که از سر نگذرانديم...
از اين بالا همه چيز کوچک شده،
همه چيز ساده،
همه چيز آسان به نظر مي رسد...
همه چيز،
پس از پايان،
با همه تلخي ها و شيريني هايش،
خاطره مي شود.
خاطره اي که مسيري را رقم زده،
و راهي ساخته،
و عده اي را راهي کرده،
راهيِ راهي که از "سر" گرفته ايم...
نفسم را پر مي کنم، به روبرو نگاه مي کنم.
راهي نمانده،
اصل راه - با هر جان کندني که بود- طي شده.
قله چقدر 1ه...
..................
پ.ن.
اين روزها قلبم خيلي تحت فشاره. حال کسي رو دارم که يه تخته سنگ بزرگ روي سينه اش گذاشتن، نه نفسش بالا مياد، نه قطع ميشه تا راحت شه... يه احتضار دائم، يه جان کندن مکرر رو تجربه مي کنم.
مي بينمت حاج قاسم، نه توي خيالم، نه توي رويا، دارم حقيقتا مي بينمت، با آن بيسيم و آن کلاه، با همان لباس خاکي... توي خيابان ها، راهپيمايي ها، توي تشييع جنازه ها...
توي تمام اين لحظه هايي که خون دل مي خورم، مي بينم که داري فرماندهي مي کني، دستور مي دهي، اشاره مي کني... و به اين اشراق زيبا زنده ام و پراميد.
روزي هزار بار از خدا تمناي فرج مي کنيم، و پشت بندش التماس مي کنيم که از اعوان و انصار مولايمان باشيم...
مگه ظهور غير از 1ه که داريم مي بينيم؟ جبهه حق با تمام قدرتش، در برابر جبهه باطل با تمام توانش... سپاه ابرهه، در برابر سجيل...
در خدمت مولا بودن، رنج کشيدن و صبوري کردن داره. زخم خوردن و استقامت ورزيدن داره؛ اشداء علي الکفار، رحماء بينهم... مگه الان تو همين موقعيت نيستيم؟
چه جاي گلايه، چه جاي خستگي، وقتي مقصد درست پيش پايمان آمده...
چه فيضي از اين بالاتر که تحت نگاه شما باشيم آقا جان؟
که ما رو ببيني، با نگاه آشنا با آشنا، و به رويمان لبخند بزني، با لبخند مولا به مَن وَفَي بِبِيعَتِه، و سري تکان دهي که يعني راضي ام...
مَتَى تَرَانَا وَ نَرَاكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوَاءَ النَّصْرِ تُرَى،
أَ تَرَانَا نَحُفُّ بِكَ وَ أَنْتَ تَؤُمُّ الْمَلَأَ وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلًا،
وَ أَذَقْتَ أَعْدَاءَكَ هَوَاناً وَ عِقَاباً وَ أَبَرْتَ الْعُتَاةَ وَ جَحَدَةَ الْحَقِّ وَ قَطَعْتَ دَابِرَ الْمُتَكَبِّرِينَ وَ اجْتَثَثْتَ أُصُولَ الظَّالِمِينَ،
وَ نَحْنُ نَقُولُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِين.
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری