به نام خدا
سلام؛
همراه اين مسجد، من هم ساخته مي شم. آجر به آجر. وجب به وجب. طولاني، سخت، طاقت فرسا.
دروغ چرا؟!
گاهي خسته مي شم. گاهي صدايي تو گوشم مي گه "تو ديوانه اي!"
وقتي از پله هاي موقتِ خاک آلود بالا مي رم، وقتي از روي خندقي که تيرک هايي فلزي را به عنوان پل، رويش ريخته اند، رد ميشم، وقتي سر بلند مي کنم و به گنبدي که هنوز آهنين است نگاه مي کنم و با خودم مي گم اينجا حالا خيلي کار داره، و بعد سعي مي کنم تصوير گنبد خضرا رو از ذهنم بندازم روش و تصور کنم چقدر زيبا خواهد شد، وقتي فضاي آشفته داخل ساختماني که حتي آنتن موبايل نداره، کلافه ام مي کنه و بي نظمي و همهمه و رفت وآمد تمرکز کلاسمو مي گيره، خسته مي شم.
وقتي از نگاه ها مي خونم که سراپام داد مي زنه که مال اين حرفا نيستم و غريبه ام، خسته مي شم. حالم از خودم، از اين خودي که همه جا دنبالمه و نمي تونم پنهانش کنم، به هم مي خوره و دلم مي خواد مي شد هيچ جا نباشم .
هربار تا انتهاي کلاس، حالم همينه. هر دفعه.
ولي انتهاي کلاس که کارها رو براي نقد روي زمين مي چينيم و بچه ها صحبت مي کنن و تماشاشون مي کنم و ناباورانه رشدشونو مي بينم، دلم گرم ميشه.
به چهره هاشون نگاه مي کنم که حالا بعد از سه ساعت کلاس فشرده، با وجودي که همه واقعا خسته ايم، راضي اند و مي خندند. و سعي مي کنم بفهمم همه اينها - اينهمه راه دوري که هر بار ميان و بچه هاشونو جايي مي ذارن که خودشونو به کلاس برسونن، يا از محل کارشون مرخصي ساعتي مي گيرن و توي اين گرما، حتي يه جلسه هم غيبت نمي کنن- يعني دارم تو مسير درستي قدم مي زنم. يعني ارزششو داره.
به چهره مادرانه و معصوم "معصومه" نگاه مي کنم، به چهره نوعروس "طيبه" که شکل فرشته هاست، به صورت جدي و خسته "عاطفه" که فقط وقتي ميخنده معلوم ميشه دنياي لطيف و مهربونه، به "زهرا" و به مادر خسته اش و به خواهر معلولش، به "فاطمه" خانوم دکتر نخبه کلاس ... يکي يکي نگاه مي کنم به دست هايي که تلاش مي کنن اونجور که خواستم، آزاد و قوي حرکت کنن و به خطوطي که ديگه ترسي ازش ندارن، به طرح هايي که ديگه خيلي وقته قناس نيستن، به پاک کردن هاي قاچاقي که سعي مي کنن نبينم و مي بينم، به خنده هاي از ته دلمون، درد دل هاي حين کار، مشورت کردن ها، بذله گويي ها، به اصرار خنده دارشون براي شنيدن سخنراني هاي گاه و بي گاهم که هيچ و پوچه، به بچه هايي که گاهي با اون برق آشکار چشم هاشون، قدري دورتر مي ايستن و به طرح شاگردهام نگاه مي کنن و وقتي نگاهشون مي کنم با خنده مي گريزند ...
نمي دونم چرا و چجوري انرژي مي گيرم. نمي دونم چرا و چجوري خوبم.
نه، اينجا يه سالن تميزِ سفيدِ برق انداخته با سقفي بلند و نورگيري عالي نيست. مي فهمم که حالا خيلي کار داره تا اساسا سرِ پا شه! مي فهمم که اينجا خبري از سکوت و آواز گاه و بي گاه گنجشک ها و احيانا يه موسيقي زمينه ملايم نيست. اينجا هواي تازه نداره و خبري از منظره اي سرسبز در پشت پنجره هاش نيست. اينجا حتي يک ذره شبيه آنچه بايد باشه، نيست.
حتي ذره اي!
ولي خدا مي دونه اينجا چقدر قشنگه. من اينجا حالم خيلي خوبه. با همه اون چيزي که گفتم، اينجا رو دوست دارم و بهش تعلق خاطر دارم.
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری