زنگ انشاء

به نام خدا

ياد گرفته ايم زنگ انشاء، ساعتي است براي پچ پچ هاي دوستانه و خوردن هاي يواشکي وقتي پاي درد دل معلم ورزش نشسته ايم يا چرت زدن معلم رياضي را تماشا مي کنيم. بلکه هم درس ساعت بعد را حاضر کنيم يا با معلم علوم سر تصحيح برگه ها چانه بزنيم.

شايد هم زد و از آن دست دانش آموزان خوشبخت شديم که به راستي معلمي براي انشا دارند. در آن صورت زنگ انشاء ساعتي خواهد بود پر از سرکوفت براي جمله بندي هاي ناشيانه، صرف فعل هاي فضايي، غلط هاي املايي و ...

کاش مي دانستيم نوشتن فقط راهي براي تخليه احساسات نيست؛ هرچند احساس هم هوايي مي خورد. هنري جانبي براي سرگرمي و تغيير مزاج هم نيست؛ هرچند شادابي هم مي بخشد.

کاش يادمان دهند بنويسيم چه با استعداد ذاتي، چه بدون آن. آن کس که خوب مي نويسد خوب مي بيند، خوب مي شنود، خوب گوش مي دهد، خوب حس مي کند، خوب سخن مي گويد و خوب مي انديشد.

کاش بدانيم زنگ انشاء ساعتي طفيلي براي سياه کردن برگه هاي چشم انتظار دفتر با جمله هاي کليشه اي والدين و اقوام نيست. ساعتي است براي فراگيري يکي از مهارت هاي اساسي زندگي.

زنگ انشا که از دست برود، ديگر چطور جبران مي شود؟!

آي معلم ها، شاگردها؛

قدر بدانيد!