به نام خدا
آرامش عجيبي دارد؛
شايد براي صدايش وقتي سراپا گوش مي شوي و دل به زمزمه اش مي سپاري: ش ش ش ش...
يا شايد براي بي صدايي اش وقتي مهمان ناخوانده دلش مي شوي: شلپ...
و بعد تنها سکوت است که مي شنوي. ديگر عضلاتت دغدغه حرکت ندارند و رام دستانش مي شوي و مي کشدت هر جا که خاطر خواه اوست...
اصلا آب است و آرامشش؛
چه شرشر از صخره اي بلند سرازير باشد، چه مجنون وار سر به صخره بکوبد، چه با زمزمه اي يکنواخت در مسير خود جاري باشد يا بي صدا در گودالي لانه گزيند.
تماشايش کني يا به قدر دست دادني، درِ دوستي بگشايي يا سراپايت را به رنگش آشنا کني، همه آرامش است.
تا هست، طراوت است و سرسبزي و زيبايي. زنده است و زندگي مي بخشد. اصلا خودِ زندگي است.

برچسب:
نویسنده: نیما اکبری